Колумни

Тешко на ВМРО-ДПМНЕ – Пишува Роберт Димитриевски

Огромната победа носи и огромни очекувања за разултати во најкус можен рок, без изговори и оправдувања

3 минути за читање

Нека му ја мисли сега ВМРО-ДПМНЕ. Да, да, апсолутниот победник на локалните избори. Не најголемите губитници СДСМ и ДУИ. Од нив во моментов никој ништо не очекува, освен оставки на лидерите Венко Филипче и Али Ахмети и коренити внатрепартиски реформи.

Наспроти лузерите, сите очи на јавноста сега се вперени во партијата што уверливо триумфира и во изборите за органите на локалната самоуправа. Огромната победа носи и огромни очекувања. Посебно во ситуација кога граѓаните му дадоа речиси целосна власт во државата на предводникот на коалицијата „Твоја Македонија“ по таа освоена на парламентарно и на претседателско ниво минатата година.

Од партијата на Христијан Мицкоски луѓето сега очекуваат буквално волшебно стапче за решавање во најкус рок на проблеми таложени со години. Летвичката е крената толку високо што чистењето на ѓубрето и асфалтирањето улици ќе им се види како детска шега на вмровските градоначалници. Тоа веќе никој нема да им го брои на салдото на остварувањата, ако не се зафатат и не покажат резултати во реално време и во однос на аерозагадувањето, редовноста на јавниот транспорт, проширувањето на водоводната и на канализациската мрежа, притисокот на водата во зградите, изградбата на нови паркинзи, градинки, спортски објекти, културни содржини. Сè што го олеснува и подобрува квалитетот на урбаното живеење.

И не, нема да им поминат евентуалните изговори дека затекнале пустош и милионски долгови во општинските јавни претпријатија, како на пример во Скопје. Од моментот кога им ја дадоа довербата на ВМРО-ДПМНЕ и на партнерите во власта, граѓаните повеќе не ги интересира како тие ќе ја спроведат изборната програма. Напротив, педантно ќе им го пресметуваат секој чекор, секој потег или, не дај Боже, неактивност, расипништво, игнорирање на нивните укажувања.

Сето ова и многу повеќе ќе мора да се испорача во Кичево. Симболот на обединувањето на Македонците, Албанците, Турците, Ромите, Србите и другите против наративот за некаков си воен плен и за супремација на еден етнос заслужува да биде претворен во најпривлечното место за живеење во Македонија. Како одговор на сите што мислат дека можат вечно да владеат со примитивен национализам, со криминал, со неморал и со злоупотреба на дијаспората. Истата таа што токму поради ваквите ликови фатила џенем по белиот свет.

Тешко на владејачката партија ако не испорача резултати колку што е можно побрзо и на локално ниво, зошто веќе за 2,5 години ќе ја очекува ново изборно соочување со електоратот. А тој како што знае обилно и обемно да даде доверба, како сега, уште побрзо умее да ја одземе, во што бездруго се увери и ВМРО-ДПМНЕ пред само два локални изборни циклуса, кога од 56 (с)падна на пет градоначалници во 2017 година.

„Тешкото“ не им гине, но кадрите на Мицкоски по општините добија и ретка можност со добиената безмалку плебисцитарна поддршка да покажат и да се докажат. Сега се на бришан простор, без засолништа, па и само еден погрешен чекор може да им пресуди. Оправдувањата нека си ги остават дома, нека ги засукаат ракавите и канцелариите да ги заменат со работа на терен. Жолтите гумени чизми на Коце Трајановски не само што ќе ги доближат до реизбор по четири години, туку сигурно ќе им донесат и почит од (со)граѓаните. А таа во животот со ништо не може да се купи. Мора да се заслужи.

 

 

 

Поврзани теми:

Роберт Димитриевски|ВМРО-ДПМНЕ|локални избори|Христијан Мицкоски|избор|колумна

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Пренесувањето на моштите на Гоце Делчев и наводните на Самуил – огледало на бугарската политика кон Македонија, од добрососедство до историски ревизионизам!

Државната и политичката свест на Бугарија за 80 години се развиваше во негативна насока: од држава, која во 1946 година официјално ја признаваше македонската национална самобитност, идентитет, држава, јазик и историја, до држава-членка на ЕУ, која денес во 2026 година практикува историски ревизионизам кон Македонија, стремежи да ја „прекрои“ нејзината автентична национална историја. Но и стремежи за бугаризирање на македонскиот идентитет и јазик. Официјална Софија денес прибегнува кон вета и блокади на македонската евроинтеграција во обид да ги оствари своите асимилаторски цели и стремежи. Двата столба на македонскиот идентитет и државност се под опсада: Цар Самоил, како македонски државотворен столб на средновековието, и Гоце Делчев, како столб на современата државност и идентитет на македонскиот народ. Toa сe двете клучни точки, кои Софија упорно се обидува да ги бугаризира. Стратегијата не е насочена само кон одделни историски периоди, туку кон целосно растурање и поништување на континуитетот на македонскиот идентитет и државотворните стремежи и традиции на македонскиот народ од минатите векови до денес.

Бугарите „јуришаат“ на „Самуил, владетелот на бугарската држава“, но за врвни светски научници тој е „македонски цар“ на „македонска држава“! (3)

Продолжуваат и денес, на 7 октомври 2026 посети и поклонувања на Бугари пред саркофагот со „посмртните останки на нивниот највелики бугарски владетел Самуил “ во Софија. Продолжува со тоа и и градењето на националниот идентитет, средновековната бугарска државност и на историјата на Бугарите на сметка на македонскиот идентитет и историја, на македонската државност, чиј еден од темелните столбови е и Самуил. Тој е споменат нималку случајно и во државотворниот „Манифест од Првото заседание на АСНОМ до македонскиот народ“ од 2 август 1944 година.

Бугарија го „киднапира“ македонскиот цар Самоил, за да ги пополни „дупките“ во идентитетот на Бугарите и на својата средновековна државност!

Пропагандниот циркус на 3 октомври 2026 година кога македонската, европската и светската јавност гледаа во Софија масовни сцени со пренесувањето на „посмртните останки на бугарскиот цар Самоил во саканата татковина Бугарија“, на 6 октомври веќе задобива нови димензии: денешното поклонение пред наводните посмртни останки на средновековниот владетел претставува забрзување и кревање на највисоко рамниште на градењето на националниот идентитет и на историјата на Бугарите. Ова е длабоко и добро осмислена операција на идентитетски, историски и национален инженеринг, заснован врз масовно присвојување на идентитетски елементи на македонскиот народ и автентичната македонска историја. Градење преку крадење – од македонскиот за бугарскиот идентитет!

Остри реакции во Бугарија и Грција околу „спектаклот“ „Враќањето на бугарскиот цар Самуил во татковината“ (2)

Пропагандниот циркус „Враќањето на посмртните останки на бугарскиот цар Самуил во татковината Бугарија“, кој без никакво сомневање има за цел да го поттикне создавањето на „заедничката историја на Македонија со Бугарија“, односно бугаризирањето на автентичната македонска национална историја, наидува на негативни и критички реакции токму во Бугарија и Грција – двете држави, кои го приредуваат овој „спектакл“ и „лошососедско“ политичко поигрување со сѐ уште научно непотврдените мошти – дали и навистина му припаѓаат на инаку македонскиот цар Самуил.

Пропагандниот циркус „Враќање на моштите на бугарскиот цар Самуил“ на Радев, Каракачанов, Јотова – пренасочување на вниманието на јавноста (1)

На 23 дена до одржувањето на изборите за нов претседател на Бугарија бугарските политичари, предводени од сѐ помалку популарниот премиер Румен Радев, организираат пропаганден циркус „Враќање на коските на бугарскиот владетел Самоил во татковината“. Во бугарската јавност и меѓу тамошни експерти ова наидува на тешка иронија, остри критики и коментари дека е „уште една бугарска трагикомедија“, „операција заради одвлекување на вниманието на гневната јавност и населението од економските неуспеси на владата и Радев лично“, но и како „предизборна пропаганда“ и „претстава за јавноста“ во екот на предизборната кампања спроти изборите за нов шеф на бугарската држава, закажани за 25 октомври 2026 година. Во бугарската јавност и на тамошните општествени мрежи веќе кружат негативни и зајадливи коментари во стилот „бугарскиот народ гладува и нема пари за леб и да плаќа сметки, а власта прави циркуси со коски“, „народот сака да купи месо без коски, а тие нам ни нудат коски, кои се за во музеј“ и „покрај коските, кога ќе му го земете и духот на Самоил, кога ќе го донесете и него во Бугарија“?!

Заветот на Анте Поповски до Македонците да ги зачуваат Македонија и македонскиoт јазик и неговите пораки до Европа

„Јазикот на еден народ е негов златен штит, негова татковина и најголема духовна вредност. Пеев уверен дека она што го пеам на ниеден друг јазик не може да се испее освен на јазикот на големата судбина на Македонците. Тие, чија адреса е запишана во Библијата, кријат некоја тајна за иднината на светот: зашто тие се сеќавање на свеста, на вековите кои одминале. Оган – кој не згаснува.“ – има напишано за македонскиот јазик и народ великиот поет на македонската кауза Анте Поповски. Тој почина на денешен ден, на 1 октомври 2003 година. Оваа 23-та годишнина од неговата смрт е соодветен повод за ново навраќање кон творештвото на овој волшебник на македонската поетска реч и кон неговите вонвременски пораки, кои еднакво силно одекнуваат и денес

Мисирков: Македонците да имаат македонско гледиште, одделувајќи ги своите интереси од интересите на Бугарија – „лошиот демон за Македонија“!

„Бугарската надворешна политика е главниот извор на сите наши несреќи. Затоа не може и да се зборува за некакви арнотии од Бугарија за Македонија. … Македонци! Време е да се убедиме оти лошиот демон за Македонија не е никој друг освен Бугарија. Ете зошто треба час поскоро да си ги одделиме нашите интереси од бугарските..“ – нагласува авторот на „За македонцките работи“ Крсте Мисирков во својот реферат со наслов „Имат ли се нужда од македонцки национални научно-литературни другарства?“, кој го изнесува на денешен ден, на 28 септември 1903 година во Македонското научно-литературно другарство „Св. Климент“ во Санкт Петербург (тогаш Петроград). Тогаш идеологот на македонизмот Крсте Мисирков најдиректно ја формулирал идејата дека македонското прашање мора да има сопствен македонски глас. Истапувајќи на денешен ден пред 123 години како национален мислител од највисок ранг тој се залага Македонија да не биде предмет на туѓи политики, а Македонците сами да ја одредуваат сопствената национална и политичка позиција на Балканот – вонвременски завет и предупредување од исклучително значење во ова „евроинтеграциско време-невреме“ за македонскиот народ.

За Лант е „глупаво прогласувањето на македонскиот како бугарски јазик“ – дали Костадинов го стори тоа како кандидат за претседател на Бугарија?!

„Бугарските научници, кои тврдат дека концептот на македонскиот јазик бил непознат пред Втората светска војна, или кои продолжуваат да тврдат дека македонскиот јазик не постои, изгледаат не само нечесно, туку и смешно и глупаво! Грчките  научници, кои изнесуваат слични тврдења, покажуваат арогантно незнаење за своите словенски соседи!“ – има констатирано авторот на „Граматиката на македонскиот книжевен јазик“ американскиот славист Хорас Лант во научна статија во 1984 година реагирајќи на постојаните негирање на постоењето и самобитноста на македонскиот јазик. Лант е роден на 12 септември 1918, а починал на 11 август 2010 година. Навршувањето на 108-та годишнина од раѓањето на овој светски признат лингвист е повод да се осврнеме од гледна точка на неговите македонистички истражувања на политичкиот театар, кој го приреди во бугарскиот парламент Костадин Костадинов, лидерот на бугарската ултрадесничарска и националистичка партија „Преродба“. Како пратеник Костадинов поднесе иницијатива македонскиот јазик да биде прогласен и да биде третиран како бугарски јазик. Кажаното од Лант важи денес во целосна мера и за Костадинов: нечесна е и смешна и глупава оваа негова иницијатива за јазикот, кој сиот научен свет го познава и го признава како македонски јазик – идентитетски столб на македонскиот народ.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top