Колумни

Наместо нова идентитетско-историска капитулација со „Бугари во устав“ – поврзување со суверенистичка Европа за лобирања и борба за македонската кауза и ЕУ-патот (1)

Во јуни 2026 година ширум Европа, а особено во државите на ЕУ, се засилува трендот на политички иницијативи, програми и јавни барања за заштита на националниот идентитет, суверенитетот и политичката самостојност на државите од најразличните видови на закани кон овие клучни концепти во постоењето и дејствувањето на кој било народ и држава во Европа и светот. Таквите иницијативи, програми и барања доаѓаат не само од десничарски националистички партии, туку и од влади и државници на водечки европски држави и политички лидери од други земји од „евроклубот“, како од Германија, Франција, Италија, Холандија, Австрија, Полска, Словачка, потоа од влијателни државно-политички групации на европскиот континент, како што е „Вишеградската група“ на земји. Ја посочуваме и Швајцарија со пораките, кои извираат и од нивниот најнов референдум со демографско-идентитетски белези. Политичка Европа допрва ќе влегува во период кога државите и нивните институции, нивните водечки партии и политички елити ќе бараат сѐ повеќе нови механизми за заштита на националниот и државниот идентитет и суверенитет, културата, економијата и политичката самостојност. Лобирањата и борбата за македонската кауза и националната и јазична самобитност, како и за чекорењето по патот кон ЕУ само како Македонија и македонски народ, мора и може да се остварува сѐ повеќе во рамки на суверенистичка Европа.

3 минути за читање

Пишува: Свето Тоевски

Во суверенистичкиот европски контекст, кој е во растечки подем,  целосно се вклопува и позицијата на претседателката на Република Македонија Гордана Сиљановска-Давкова, која деновиве преку интервјуто за Македонската информативна агенција – МИА практично, ја исклучи можноста за промена на највисокиот правно-политички акт на Македонија, како предуслов за отворање на преговорите со ЕУ. Во момент кога уставните измени ѝ се наложуваат во уште поагресивна форма на Македонија нејзината претседателка Сиљановска-Давкова им упати директна порака и на Брисел и на Софија дека македонската држава треба да се подготвува за ЕУ преку реформи и примена на Копенхагенските критериуми, а не нејзината евроинтеграција да се сведува само на постојано отворање историски и идентитетски теми на барање на Бугарија.

„Некој друг сега има забелешка на нешто, што е само наше – историја, идентитет. Не можеме ние да ревидираме историја на барање на некој друг, таа е дел од нашиот идентитет. Како тоа ќе ја усогласуваме ние историјата? Секој народ има право на своја историја. Штом ќе се спомене евроинтеграција, приказната веднаш почнува со уставните измени и со протоколите. Пазете, уставни измени за почеток на преговори. Такво нешто немало. Не можеме ние со записник, или со протокол да менуваме амандмански Устав.“ – беше кристално јасна и категорична Сиљановска-Давкова. Поправо, таа им даде и однапред одговор на пратениците во Европскиот парламент и нивната резолуција за градењето „заедничка историја“ на Македонија со Бугарија.

Премиерот Христијан Мицкоски до крај ја „бетонира“ македонската позиција, нагласувајќи: „Нема пазарење со македонскиот идентитет, ниту преговори за него и јазикот, тоа е нашата клучна црвена линија! Доста беше!“

Францускиот  писател-нобеловец и моралната совест на Франција Анатол Франс ја означи уште во 1903 година каузата на Македонците како кауза на европската цивилизација, која денес Софија и ЕУ се обидуваат да ја престорат како бугарска кауза, сосе историјата, јазикот и идентитетот. Затоа, во широкиот европски контекст, во кој се гради новата политичка суверенистичка Европа, Македонија мора да започне многу поенергично самата да ја брани македонската кауза со европски белези, во европскиот суверенистички контекст да го бара својот натамошен опстој и пат како држава и да ги штити државно-национални интереси на македонскиот народ и на сите други нејзини граѓани без оглед на етничка, политичка и секаква друга припадност.

Македонија, која како држава-кандидатка за влез во ЕУ, се соочува со идентитетско-историски притисоци и директни закани од прекројување на македонската историја, мора да започне многу позасилено да се поврзува со новите суверенистички и политички струења во клучните ЕУ-држави, бидејќи новата реалност на европскиот континент налага паралелна дипломатија за заштита на државниот суверенитет и националната и идентитетско-јазична самобитност. Спроведувањето на техничката и реформската агенда од Копенхагенските критериуми останува задолжително, но експертите од областа на геополитиката и евроинтеграциите сè почесто нагласуваат дека слепото потпирање само на Брисел не е доволно кога се загрозени јазикот, историјата и идентитетот.

(продолжува)

(Авторот изнесува во оваа колумна согледувања од сопствена политиколошка анализа, кои не одразуваат ставови на ниедна партија во Република Македонија, ниту на редакцијата на порталот „Експрес“)

(„Нова Македонија“

 

 

 

Поврзани теми:

претседателка на Република Македонија Гордана Сиљановска Давкова|Македонија македонски народ|македонска кауза македонска национална и казична самобитност|заштита на националниот идентитет јазик и историја|„не“ за нова идентитетско историска капитулација|топ|Премиер на Република Македонија Христијан Мицкоски

Најнови вести од: Колумни

Бугарија потпиша меѓународен „Бледски договор“ во 1947 и го раскина еднострано во 1949, а сега бара примена на Вториот протокол – неусвоен записник и промена на устав!

По преговорите на 30 и 31 јули 1947 година претседателот на Југославија Јосип Броз Тито и премиерот на Бугарија Георги Димитров потпишуваат на 1 август 1947 година меѓудржавен договор познат како „Бледски договор“. Тој има  исклучително значење за македонскиот народ, бидејќи е прво официјално државно признавање на македонскиот национален идентитет и јазик од страна на Бугарија. „Бледскиот договор“ меѓу двете држави има карактер на меѓународен договор и претставува меѓународно-правен пример, кој докажува дека историските  спорови меѓу двете земји веќе биле решени во согласност со Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации. Но, на 1 октомври 1949 година бугарската влада еднострано го раскинала „Бледскиот договор“. Денес се случува парадокс и апсурд, обединето во едно. Бугарија се откажала, поради свои национални интереси, од еден меѓународен договор со тогашна Југославија, која ги претставувала во полна мера и Македонија и македонскиот народ народ со неговите национални интереси. А денес Бугарија бара од Македонија целосно да го спроведува Вториот протокол кон „Добрососедскиот договор“ – протокол кој претставува најобичен технички документ, односно записник, кој не е ниту усвоен во Собранието на Македонија, па затоа не содржи обврска за негово спроведување. Бугарија раскинала еднострано меѓународен договор, а денес инсистира на спроведување технички документ, кој нема врска со меѓународен договор, иако ЕУ му дала „европски печат“, вметнувајќи го во Преговарачката рамка со сите во него протнати обврски за промена на устав и за „Бугари во устав“, за промена на учебници, споменици, за целосна бугаризација на сѐ што е македонско! Од аспект на меѓународното право, „Бледскиот договор“ воопшто не е „прелиминарен“ договор без никакво значење, туку претставува правно – специфичен, историски и политички важен документ, формално потпишан од Јосип Броз Тито во име на Југославија, која ја застапуваше полноважно Македонија, и од Георги Димитров во име на Бугарија.

Мисирков е интелектуалниот архитект на македонизмот, а „За македонцките работи“ е светилник за македонскиот народ и платформа за неговото битисување (3)

Севкупното дело на Крсте Петков Мисирков е платформа на македонизмот, на македонството. Би се рекло, и повеќе: тоа дело, а особено „За македонцките работи“ е светилник на македонизмот и македонскиот народ

„За македонцките работи“ на Мисирков и денес моќен бедем против сите негирања и напади врз македонскиот идентитет, националната свест и јазикот (2)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме, заради нашиот опстој во сегашниве драматично разбранувани и геополитички вителни мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за претстојниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.

Повикот на Мисирков за безгранична љубов кон Македонија и постојано работење за нејзините интереси – најсилно оружје за зачувување на македонскиот идентитет и јазик (1)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме како народ, заради нашиот опстој во сегашниве геополитички вителни и драматично разбранувани мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за опстојот и идниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top