Колумни

Бугарите, етнојазичната копија на македонскиот оригинал, сакаат со Македонците да ги пополнат своите „идентитетски и демографски дупки“! (1)

Стануваат  не само апсолутно неприфатливи, туку и веќе зачудувачки сѐ поагресивните настојувања на Бугарија и бугарските политичари и „научници“ на секакви начини да успее операцијата „Бугари во македонскиот устав“. Дали  Бугарија цели да добие, всушност, „македонски идентитетски материјал“, за да ги пополни големите „дупки“ во бугарскиот идентитет, во колективната етнојазична сѐ уште неосознаеност на Бугарите кои се и што се по потекло?! Бугарскиот историчар-археолог д-р Николај Овчаров во своја колумна има напишано уште во 2025 година, како што нагласил самиот, за „сензационалните резултати од научната експедиција на тим на бугарски и монголски научници во потрагата по корените и потеклото на Бугарите, спроведена во 2025 година во Монголија“… Бугарите трагаат непрестајно по своите корени и потекло, а ги негираат автентичните корени и потекло на македонскиот народ. Поточно сакаат да ги прикажат како свои и да ги присвојат, за да прекинат конечно со таа своја идентитетско-историска потрага. Но, покрај обидите да се украдат и да се бугаризираат македонската етничка и идентитетска засебност, фолклор, јазик, историја и другите етноидентитетски обележја, дали ѝ се потребни Македонците на официјална Софија и како „нов човечки и демографски материјал“, за да ги пополнат огромните „демографски дупки“ во бројот на бугарското население, кое се намалува катадневно, од година в година?! Зашто, последицата на „Бугари во Устав“ е најдиректно претворање на сите Македонци во „штотуку разбудени и благонадежни Б’лгари“, со кои би се амортизирала колку толку и демографската катастрофа, што ѝ се случува на Бугарија. 

4 минути за читање

Пишува: Свето Тоевски

Има уште една дилема, или можеби прашање, но за на кое е веќе однапред даден одговор, како и на претходните две „дали“. Дали вистинската цел на проектот „Бугари во македонскиот устав“ е намерата да се обезбеди и нов „територијален материјал“ со придодавање, перспективно, на „бугарскиот територијален дел од Македонија“ кон постојната бугарска територија и држава, ако и откако би започнал “државотворно да функционира“ „бугарскиот државотворен народ“ во Македонија?! Зашто, веќе од поодамна во стратегискиот документ на БАН и на „Бугарската национална доктрина за 21 век“ Македонија е само „втора бугарска држава во Балканот“.

Во контекстот на овие три „дали“ – дилеми ќе мора да се  анализираат вџашувачкиот интензитет на најновите истапувања на бугарскиот премиер Румен Радев во Тиват, но и невидените притисоци на претседателот на Европскиот совет Антонио Кошта и европските пратеници преку најновиот извештај на Комисијата за надворешни работи (АФЕТ) на Европскиот парламент. Сите одново сега веќе и агресивно бараат промена на македонскиот устав како „предуслов за отпочнување на преговорите со ЕУ“. Бараат како да им е Македонија нивна држава, спротивно на сите норми и принципи на меѓународното право, на сите меѓународни резолуции и повелби за недозволивоста на гибањето во чиј било идентитет и правото на создавање и функционирање самостоен уставен, правен и политички систем, без ничии странски влијанија и интервенции.

Бугарските државни и политички лидери, нивните „научници“ се пенават не само денес, туку веќе со децении дека не постои етнојазичната и идентитетска категорија Македонец, македонски, во обид да ги прикажат и да ги претворат во Бугарин, бугарски. За нив „Македонец, македонски идентитет и историја се непостојни, измислени, политички исконструирани концепти“. Но, што вели објективната светска наука и научници, кој постои и од кога како реален концепт на историјата?

Холандскиот филолог, славист и експерт по балканска историја и лингвистика д-р Жанет Сампимон-Веријзер нагласува во својата докторска дисертација „Станување Бугарин: артикулацијата на бугарскиот идентитет во 19. век во неговиот меѓународен контекст: интелектуална историја“ дека „еден век претходно концептот ‘Бугарин’ беше практично непознат, за него не се слушаше“. „Бугарите’ беа племе со несигурен идентитет и потекло, како и другите нејасни етникуми со недокументирано минато како што се Тракијците, Сарматите, Хуните, Маѓарите или Турците. Името ‘Бугарин’ преживеа како синоним за ерес и како термин на злоупотреба (‘бугомил’, ‘бугре’, ‘бугер’). Населението беше идентификувано само како поданици на Отоманската Империја… зборувајќи (во приватната сфера) некој нејасен дијалект, кој дури и не беше општо признат сè уште како дел на словенското јазично семејство. Во деветнаесеттиот век оваа аморфна група беше конституирана во бугарска нација.“ – истакнува Сампимон во својата дисертација.

Британскиот историчар д-р Дејвид Шепард уште во 1968 година укажува „дека прабугарите, дојдени во Балканот, се помешале со Словените и го презеле нивниот етнички код, јазик и цивилизација“. „По навлегувањето во Балканскиот полуостров, Бугарите, кои припаѓале на различни расни групи, биле асимилирани од локалното словенско население, усвојувајќи го нивниот јазик. Првото и Второто бугарско кралство ја зачуваа словенската цивилизација…“ – посочува Шепард во својата магистерска студија „Односите меѓу Југославија и Бугарија, 1918–1941“. 

Хрватот Ватрослав Јагиќ, еден од најголемите слависти во 19 и 20 век, професор по словенска филологија во Одеса, Берлин, Петербург и Виена, прецизира дека на Бугарите им се случи словенизација и македонизација. Во своето дело „Историјата на книжевностите на хрватскиот и српскиот народ – стара доба“ од 1867 година Јагиќ го објаснува доаѓањето и преплавувањето на Балканот во 7 век од Прабугарите и нагласува: „…азијатските Бугари го преплавија Балканот преку Дунав…; им се рашири државната власт низ Балканот, низ Македонија и Тракија. Кога македонско-словенскиот јазик преовлада со целата бугарска држава, тие му дадоа државно име, нарекувајќи го јазикот бугарски!“

(продолжува)

(Авторот изнесува во колумната согледувања од своја научно заснована политичко-историска анализа, која не одразува ставови на ниедна политичка партија во Република Македонија, ниту на редакцијата на порталот „Експрес“)

 

Поврзани теми:

топ|Бугарски обиди да се присвои македонскиот идентитет историја и јазик|операција „Бугари во устав“

Најнови вести од: Колумни

Бугарија потпиша меѓународен „Бледски договор“ во 1947 и го раскина еднострано во 1949, а сега бара примена на Вториот протокол – неусвоен записник и промена на устав!

По преговорите на 30 и 31 јули 1947 година претседателот на Југославија Јосип Броз Тито и премиерот на Бугарија Георги Димитров потпишуваат на 1 август 1947 година меѓудржавен договор познат како „Бледски договор“. Тој има  исклучително значење за македонскиот народ, бидејќи е прво официјално државно признавање на македонскиот национален идентитет и јазик од страна на Бугарија. „Бледскиот договор“ меѓу двете држави има карактер на меѓународен договор и претставува меѓународно-правен пример, кој докажува дека историските  спорови меѓу двете земји веќе биле решени во согласност со Повелбата на Организацијата на Обединетите Нации. Но, на 1 октомври 1949 година бугарската влада еднострано го раскинала „Бледскиот договор“. Денес се случува парадокс и апсурд, обединето во едно. Бугарија се откажала, поради свои национални интереси, од еден меѓународен договор со тогашна Југославија, која ги претставувала во полна мера и Македонија и македонскиот народ народ со неговите национални интереси. А денес Бугарија бара од Македонија целосно да го спроведува Вториот протокол кон „Добрососедскиот договор“ – протокол кој претставува најобичен технички документ, односно записник, кој не е ниту усвоен во Собранието на Македонија, па затоа не содржи обврска за негово спроведување. Бугарија раскинала еднострано меѓународен договор, а денес инсистира на спроведување технички документ, кој нема врска со меѓународен договор, иако ЕУ му дала „европски печат“, вметнувајќи го во Преговарачката рамка со сите во него протнати обврски за промена на устав и за „Бугари во устав“, за промена на учебници, споменици, за целосна бугаризација на сѐ што е македонско! Од аспект на меѓународното право, „Бледскиот договор“ воопшто не е „прелиминарен“ договор без никакво значење, туку претставува правно – специфичен, историски и политички важен документ, формално потпишан од Јосип Броз Тито во име на Југославија, која ја застапуваше полноважно Македонија, и од Георги Димитров во име на Бугарија.

Мисирков е интелектуалниот архитект на македонизмот, а „За македонцките работи“ е светилник за македонскиот народ и платформа за неговото битисување (3)

Севкупното дело на Крсте Петков Мисирков е платформа на македонизмот, на македонството. Би се рекло, и повеќе: тоа дело, а особено „За македонцките работи“ е светилник на македонизмот и македонскиот народ

„За македонцките работи“ на Мисирков и денес моќен бедем против сите негирања и напади врз македонскиот идентитет, националната свест и јазикот (2)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме, заради нашиот опстој во сегашниве драматично разбранувани и геополитички вителни мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за претстојниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.

Повикот на Мисирков за безгранична љубов кон Македонија и постојано работење за нејзините интереси – најсилно оружје за зачувување на македонскиот идентитет и јазик (1)

Денес, на 26 јули 2026 година се навршуваат 100 години од смртта на Крсте Петков Мисирков – еден од највеликите Македонци во сета национална, јазична и државно-политичка историја на македонскиот народ. Оваа годишнина е пригода за ново навраќање кон врутоците на неговата генијална мисла како набележување на сѐ она, што треба да го чиниме како народ, заради нашиот опстој во сегашниве геополитички вителни и драматично разбранувани мигови во Балканот, Европа и во светот. Идеите и пораките на Мисирков, особено во неговата капитална политичко-јазична студија „За македонцките работи“, се животно важни патокази за опстојот и идниот развој на македонската нација и на македонската држава во полза на сите нејзини граѓани.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top