Колумни

Ахмети во филмот „Сам себе го убијал“ – Пишува Роберт Димитриевски

Али си пукаше во нога за Воената академија, како претходно со дегутантниот етноцентричен триумфализам во Брвеница

3 минути за читање

Два пати да си пукаш во нога за помалку од една седмица може само и единствено Али Ахмети. Само пет дена по дегутантниот етноцентричен триумфализам на лидерот на Демократската унија за интеграција по „пописот“ во Брвеница, неговата партија со нов автогол.

„Зелените“ од Мала Речица ги обвинија Владата и ВРЕДИ дека годинава на Воената академија „Генерал Михаило Апостолски“ во Скопје не е примен ниту еден кадет Албанец и тоа, според нив, се случило првпат од основањето на институцијата во 1995 година. Со тоа се нарушувал принципот на правична и соодветна застапеност во согласност со Охридскиот рамковен договор, обвинија пулените на Али.

Арно ама, ако козата лаже, рогот не лаже. Министерството за одбрана промптно реагира и со аргументи го разнесе лажниот наратив на уште полажните интегративци на Ахмети, а во суштина ништо повеќе од тврдокорни националисти. На јавниот оглас за прием на 29 питомци се пријавиле 99 кандидати, од кои само двајца Албанци, по еден Ром и Влав, а останатите 95 Македонци. Од двајцата кандидати од албанска етничка припадност, едниот самиот се откажал од понатамошната постапка, а другиот, по спроведените тестирања, се пласирал на 43. место на ранг-листата, појаснуваат од Министерството.

„Шу праиме сеа“? Еве и тој едниот што отпаднал да бил примен, недостигаат уште шестмина за исполнување на фамозната правична и соодветна застапеност, дури и според последното (фалично) пребројување на населението од 2022 година, кое изброи 24,30 проценти Албанци што живеат во Македонија.

Владата и ВРЕДИ ли се виновни за минорниот интерес за конкурсот меѓу најголемото малцинство во државава? Што не се сетија Ахмети и ДУИ да ги поттикнат младите Албанци да се запишат на Академијата и со тоа да се потврдат како заштитници на албанската кауза, наместо отпосле да се бламираат со обвинувања за нивна обесправеност без никаква основа?

Затоа, пак, со хируршка прецизност се потрудија да ги доурнат преостанатите мостови со мизерниот перформанс во Брвеница зачинет со уште помизерната порака од оној што се беше сликал со книга в рака во воената 2001 година. Почесниот доктор на науки на Државниот универзитет во Тетово и на Европскиот универзитет во Тирана од пред општинската зграда на егзалтираната толпа ќе ѝ дофрли голема „мудрост“ дека Македонија не му припаѓала ниту на Христијан Мицкоски ниту на Бранко Црвенковски, туку на староседелците Албанци?!

„Македонија е татковина на Албанците кои се автохтони и кои не биле угнетувани од никого. Ние сме државотворци и ние сме господари на оваа земја. Тие мора да нè поддржат во овој наш став, толку е јасен за оние кои имаат дилема. Ние преземаме одговорност да ги движиме процесите напред за земјата што ни припаѓа“, порача во неделата навечер Ахмети.

Ептен демократски и интегративно. Како ли мислат каде било да се интегрираат со вакви исклучиви и апла дезинтегративни ставови знаат само екскомандантот и тајфата околу него, кои никако да го надминат времето кога пишуваа коминикеа со изрази од типот „славомакедонски окупатор“. А долго по последните парламентарни избори буквално плачеа да бидат земени во Владата од победничката партија на Македонците…

 

 

 

Поврзани теми:

избор|ДУИ|колумна|али ахмети|Воена Академија|Брвеница

Повеќе на оваа тема:

Најнови вести од: Колумни

Наде Проева – жестокиот научен борец против обидите на Грците и Бугарите да им го одземат Македонското сонце-македонскиот идентитет на Македонците!

Во ерата кога историјата повторно се користи како геополитичко оружје, а македонскиот национален, јазичен и културен идентитет е подложен на координиран оспорувачки притисок од соседите, научната оставнина на проф. д-р Наде Проева (1949–2024) светли како незгаслив светилник на маакедонската вистина ширум Балканот и Европа. Како еден од најголемите македонски експерти за античка историја со меѓународен углед, Проева во своето капитално дело „Триптих за македонскиот идентитет“ изнесува сериозна, научно втемелена и методолошки беспрекорна одбрана на македонската посебност. Денес, на 6 номври 2026 се навршуваат две години од нејзината смрт. Ова е соодветна пригода за повторно навраќање кон научното творештво на оваа голема македонска научничка, која на „добрите балкански соседи“ и на политичка Европа со силата на научните аргументи им покажа и им докажа дека никој нема право да му ги оспорува на македонскиот народ неговото исконско, древно македонско национално самосознание и идентитет во име на некакви „повисоки геополитички цели“. Проева остави траен и нескршлив научен аргумент во рацете на идните поколенија за одбрана на правото на македонскиот народ да биде она што е – македонски, свој на своето, на македонското.

Ѓуров и Јотова бараат примена на „Францускиот предлог“, што е негирање на македонскиот јазик и Македонците, кои во 1890 бараа од Цариград негова употреба!

На 29 октомври во завршната дебата на Бугарската национална телевизија пред одржувањето на вториот круг на претседателските избори во Бугарија на 1 ноември 2026 година Андреј Ѓуров и Илијана Јотова, двата кандидата за претседател на Бугарија, го повторуваат барањето да се внесат Бугарите во уставот на Македонија. Едновремено тие бараат и „целосна примена“ на злогласниот „француски предлог“ и „Вториот протокол“, со кои во најдиректна смисла официјална Софија бара Македонија „да признае и да прифати“ дека „македонскиот народ и јазик имаат бугарски корени“. Јотова уште сево ова го нарекува „европска политика. И Ѓуров и Јотова се во жесток судир со реалноста и со историјата. На 30 октомври 1890 година Македонците од Охрид испраќаат официјална молба до Високата порта во Цариград. Во оваа молба, македонските првенци експлицитно бараат дозвола за основање македонски училишта во Охрид и околината, во кои наставата ќе се изведува на македонски јазик. Ова е еден од најважните документирани јавни прогласи од XIX век каде што јасно се дефинира засебноста и автентичноста на македонскиот јазик, независно од пропагандите на соседните држави.

Димитрија Чуповски, народниот трибун и градител на македонската национална самосвест – 86 години од смртта (2)

На 29 октомври 1940 година во Ленинград, во Русија засекогаш ги затвори своите будни и неуморни очи Димитрија Чуповски, најистакнатиот и најдоследен организатор и афирматор на македонската национална мисла и акција, македонскиот општественик, револуционер, политичар и дипломат, публицист и поет, истражувач на македонското минато и култура, картограф на етничка Македонија. Чуповски беше најблизок истомисленик и идеен соборец со Крсте Мисирков во раководството на Македонското научно-литературно другарство во Санкт Петербург. Денес се навршуваат 86 години од неговата смрт. Неуморниот борец за македонската кауза остави зад себе богато научно, публицистичко и национално наследство. Од тоа наследство засекогаш ќе зрачи вонвременската порака дека македонскиот народ не треба никогаш да очекува од никого од Балканот и Европа милост дека ќе се грижи за неговата судбина, туку оти самиот треба да ги земе своите работи во свои раце, самиот да ги уредува својот живот и својата татковина.

Македонското научно-литературно другарство од 1902 – моќниот гласник на македонската вистина во Европа и светот (1)

„Словеномакедонското национално-просветно друштво ‘Св. Кирил и Методија’ има цел да го помага духовното преродување и обединување на Македонските Словени и нивното слободно национално-битово самоопределување.“ – се наведува во член 1 на во Уставот на Македонското научно-литературно другарство (МНЛД), основано на денешен ден, на 28 октомври 1902 година во тогашен Санкт Петербург, во Русија. Активностите на Македонското научно-литературно другарство на Крсте Мисирков, Димитрија Чуповски и другите македонски национални дејци, собрани во него, имаат огромно, немерливо значење за македонскиот народ и Македонија, бидејќи уште пред повеќе од еден век многу јасно и многу силно ги претставуваа и ги заштитуваа македонските национални и државни интереси пред агресивните балкански држави и нивните поддржувачи – големите европски сили. МНЛД им укажа на Европа и светот уште пред 122 години дека постои еден народ во Балканот со своја македонска самосвест, кој се бори за правото сам да ја кове својата судбина, без никој да господари со него. Вонвременските пораки на на ова македонско интелектуално Другарство одекнуваат со сета сила и актуелност и денес, во овие сложени геополитички и меѓународни моменти, во кои се втурнати македонскиот народ и Македонија.

Претсмртниот завет на Антон Попов до сите македонски поколенија да го чуваат македонското име и никогаш да не отстапуваат од борбата за иднината на Македонија

На денешен ден, на 20 октомври 1915 година е роден непокорниот син на Македонија и македонскиот народ писателот Антон Попов. Неизмерна е важноста на неговите дела за градењето на македонската самосвест на македонскиот народ. Како бранител негов и на македонската кауза, во своите публицистички трудови, како што е знаменитата статија „Дали постои македонска нација“ Попов дава јасен, научно и историски образложен одговор за постоењето на македонскиот народ, со кој ги побива туѓите негаторски пропаганди. Попов постоеше и живееше, сонуваше и копнееше, дишеше и умре за саканата таковина Македонија, стрелан во Софија на 23 јули 1942 година од царборисовскиот фашистички режим на Бугарија.

Бистришки, 1934 – Тоевски, 2026: Зошто сме ние, Македонците, одделен народ? (4)

Одговорот на тоа прашање е од огромно геополитичко значење за Македонија и македонскиот народ и денес, на почетокот на 21 век. Авторот на овој текст чини напор сега, во 2026 година, да даде свој аргументиран одговор на истото прашање, кое си го постави пред себе Васил Ивановски – Бистришки во 1934 година. Македонците се навистина посебен народ во Балканот и Европа: својата „Македонска приказна“ тие си ја пишуваа самите низ бурните епохи на својата национална историја. Во таа историја се вградени сите државотворни стремежи на македонскиот народ, на кого никој никогаш ништо не му подарил, ниту држава, ниту фалсификувана историја како на „добрите соседи“. Напротив; толку многу му одзеле, но тој стои простум и натаму наспроти бурите на (не)времињата. Македонците со својот јазик и писменост, со својата духовност и култура, со својот идентитет и историја се длабоко во темелите на европската цивилизација.

Огромното значење на „Македонскиот манифест“ на Бистришки за посебноста на македонскиот народ сега кога се прогласува дека е бугарски и воздухот, што го дише! (3)

Статијата на Васил Ивановски – Бистришки со наслов „Зошто сме ние, Македонците, одделна нација?“, објавена во 1934 година, е еден од најзначајните и најтемелните историски документи во 20 век за афирмација на македонскиот национален идентитет и за правилното и целосно решавање на македонското прашање во Балканот. Македонски историчари аргументираат дека е таа текст од клучно значење за македонскиот народ, исто како и „За македонцките работи“ на Крсте Мисирков.

За Бугарите Васил Бистришки „талкал околу македонското прашање“, иако јасно се борел против бугаризацијата на Македонија и Македонците! (2)

„Бугарскиот, српскиот и грчкиот империјализам го одрекуваат постоењето на македонската нација. За да покажеме дека немаат никакво право над Македонија и да ја попречиме нивната асимилаторска политика, ние, Македонците треба високо да изјавиме дека не сме Срби, Грци, ниту Бугари, туку одделна македонска нација со свој јазик, национален карактер и историја.“ – истакнал Васил Ивановски-Бистришки (18.10.1906-1991) во неговата бележита статија „Зошто сме, ние Македонците, одделна нација?“, објавена во 1934 година. Оваа статија е едно од најтемелните докажувања на македонската национална посебност и идентитет, напишана од Македонец на почетокот на 20 век. Сто и дваесеттата година од раѓањето на овој значаен деец за етноидентитетската, јазична и историска засебност на македонскиот народ е пригода за должно навраќање кон неговото дело.
Сите вести од Колумни

Најнови вести

To top