Офсајд било зошто ВАР-собата добила звучен сигнал од чипот во топката дека по нафрлувањето во противничкиот шеснаесетник од Перишиќ таа ја „цивнала“ косата на Матановиќ пред да стигне, преку очигледното одбивање од главата на Веинга, до Пашалиќ, од него до Гвардиол, за тој на крајот да ја смести во мрежата на Португалија?! И тоа во финишот од судиското надополнување на времето за 2:2 на дуелот во Торонто од 1/16-финалето на Светското фудбалско првенство во САД, Мексико и Канада! И наместо продолженија, ВАР по четврти пат (!) стапува на сцена и го поништува голот на „коцкестите“, совладувајќи ги со 4:1 во одлуките, од кои три непризнати погодоци на Хрватите, плус еден досуден пенал за Португалија по реакција токму од луѓето во собата со телевизорите и еден поништен гол на Роналдо!
Ма, немој да ме ј…ш бре, што би рекол легендарниот Кили. Што е многу, многу е. Наместо да се зборува за драмата на теренот, за доминацијата на Португалците во првото полувреме и на Хрватите во второто, за „гинењето“ на „дедо“ Модриќ на тревникот цели 119 минути, за погодената пречка од Леао и на дирекот од Ковачиќ, за бравурозните интервенции на Кошта, денеска сите зборуваат за ВАР. И за комичното признание за најдобар играч на мечот за Роналдо, кој покрај реализираниот пенал имал 25 контакти со топката, од кои 24 повратни додавања до соиграчите и „дури“ една пипната топка во шеснаесетникот и цел еден дуел?!
Но, Кристијано не е тема на муабетот (а можеби треба да биде), туку субјективноста во проценките што директно влијаат врз резултатот на меч што се игра еднаш во најмалку четири години, колку што е паузата меѓу два мундијала. Што ако Матановиќ беше ќелав, дали и тогаш ќе беше поништен голот за продолженија на тимот на Далиќ? Колку интензитет имаше во влечењето од Влашиќ врз Веинга што судијата Еспен Ескас од Норвешка не го констатира пред ВАР да му сугерира?
ФИФА ја воведе видео асистенцијата на судиите, позната како ВАР, за да се отстранат сите дилеми околу регуларноста на одредени ситуации. Намерата безбели не била за, под плаштот на регуларноста, одново човечкиот фактор со субјективна (пр)оценка да пресуди. Арно ама, на тековното СП се случува токму тоа. Како на пример да се протолкува „слепилото“ и на ВАР, и на судијката Пенсо од САД, кои на мечот меѓу Германија и Еквадор од групната фаза „не ги видоа“ високо кренатата нога од Павловиќ и ударот со копачката во главата на Вите непосредно пред топката да стигне до стрелецот на голот Зане?
Аман веќе и со непризнавањето голови поради недозволена позиција во која се нашло нечие рамо, колк или машкост пред најблискиот противнички играч. Фудбалот се вика така поради удирањето на топката со стапало, па по секоја логика би требало да се гледа дали е најистурено нечие стапало, а не да се вади шублер за во нанометри да се пресмета дали некој бил во офсајд или не.
Како што тргнало, најважната споредна работа на светот сè повеќе прераснува во видеоигра и во правничко толкување на правила и регулативи. (Пре)честите прекини од по неколку минути заради прегледување видео снимка не само што ја „сецкаат“ играта и му помагаат да здивне на тој што се брани, наместо да го фаворизираат тој што напаѓа, туку и внесуваат дополнителна нервоза и го одвлекуваат вниманието од примарната цел – да се надигра ривалот на теренот.
Основната идеја на најпопуларниот спорт на планетата мора да биде да се даде гол повеќе од противникот, а не до бесвест да се проверуваат спорни ситуации што никој жив ни на теренот ни на трибините не ги забележал во прв момент. Уште погротескно, а всушност трагично, е кога ќе се прекине играта неколку минути по наводната спорна ситуација, откога во меѓувреме ќе падне и гол.
Модриќ е во право кога вели дека ВАР треба да реагира само кога ситуацијата е 200 проценти јасна, а не и кога слученото е во т.н. сива зона, кога може да се толкува и вака, и така. Уште повеќе во право е Венгер со предлогот офсајд да се суди само ако фудбалерот што напаѓа со сите делови од своето тело е пред последниот играч во одбраната на противникот. А не како сега, да се проценува дали одбранбениот играч што ја закачил топката пред таа да стигне до тој што напаѓа во недозволена положба имал намера да ја удри или не, за да се активира правилото за „ресет“ и да не се суди офсајд?! Кој може, на пример, да влезе во мислите на Веинга и да пресуди дали тој (не)намерно ја проследи топката со глава до Пашалиќ, под претпоставка Матановиќ да не ја чепнал претходно?
Возбудувањата треба да ги креираат актерите на теренот, а не луѓето во ВАР-собата. Никој не плаќа солени суми за влезници за по натпреварот да зборува за нив, туку за мајсториите на фудбалерите, за тренерските тактики и стратегии или за дуелите меѓу навивачите на трибините.